column

Schuldbewust plezier

Het recept van Dokter Deen: stap 1) neem acteurs zoals Monique van de Ven, Leopold Witte en Pleuni Touw. Stap 2) plant ze op het waddeneiland Vlieland. Stap 3) laat ze worstelen met familiedrama’s,  scheidingen en tiener-moederschap. En tenslotte, stap 4) zend het wekelijks uit bij omroep MAX. Deze serie-ingrediënten klonken mij en mijn ouders twee jaar geleden heel goed in de oren – goed genoeg in ieder geval om de serie een kans te geven. Na die eerste aflevering waren we hooked.

Alleen dat kwam niet door het recept van spetterende acteurs, de prachtige setting en de problemen die aan bod komen… Nee, simpelweg alleen maar omdat Dokter Deen ons de kans gaf om ons een uurtje heerlijk ongegeneerd te kunnen ergeren. Ergeren aan de slechte verhaallijnen, zoals dat de ex van Dokter Deen zomaar in de serie komt opduiken, af en toe terugkomt naar Vlieland, maar helemaal niets toevoegt aan het verhaal. Of dat de dochter van Dokter Deen als tiener zwanger  is geraakt in seizoen twee en we nu in seizoen drie nog stééds niet weten wie haar kind nou verwekt heeft.

We ergeren ons aan Isa, de oudste dochter van Dokter Deen, die zich op haar leeftijd – en wat is ze, vijfentwintig? – gedraagt als een kleuter. Ze maakt keuzes als een kleuter (na één keer daten stapt ze meteen in het huwelijksbootje), smeekt en preekt als een kleuter als ze iets gedaan wil krijgen (van Dokter Deen hoeft het niet eens, maar zij wil koste wat het kost haar biologische opa en oma vinden) en ze práát zelfs met een kleuterstemmetje, maar geen familielid of eilandbewoner die er wat van zegt.

Eigenlijk kun je je over elke scène wel opwinden. Er is altijd wel iets wat niet klopt of wat nergens op slaat.  Er zijn tal van dialogen die op geen enkele manier een draai aan de aflevering geven.  En neem bijvoorbeeld de scène dat de nieuwe vriend van Dokter Deen (wat ook nog eens haar psychiater is) haar tijdens een etentje ten huwelijk vraagt, maar ze gewoon niet antwoordt. Ze lacht een beetje, maar er komt geen ja of nee uit. Op zo’n belangrijke vraag hoor je toch iets te zeggen? Desnoods iets zoals: ik weet het niet, daar wil ik nu nog een antwoord op geven, laten we het hier een andere keer over hebben … Nu ik dit schrijf moet ik de neiging om dit document te sluiten en een sollicitatiebrief te sturen naar de scenarioschrijvers stevig onderdrukken.
Toch zitten we elke week weer klaar voor. En als we om de een of andere niet kunnen kijken, nemen we het op. We kunnen dat ene uurtje ergeren aan ieder personage, dialoog en actie inmiddels niet meer missen. Dokter Deen is echt onze guilty pleasure.


Deze column heb ik geschreven voor Nederlands, maar ik vond het ook wel leuk om ‘m hier te delen; ik wil dit deel van mij niet langer verbergen. 

bron afbeelding: http://www.flameshots.nl

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s