dagboek

Als een achtbaan.

Hallo, ben ik weer. Long time no see! De laatste weken waren druk. Veel toetsen, paarden en weekenden met vriendinnen, in plaats van weekenden op de bank met laptop. ’s Avonds was ik zo moe dat ik niets anders wilde dan hersenloos tv-kijken.

Mijn ‘gemoedstoestand’ van de afgelopen tijd is te vergelijken met de loop van een achtbaan: een grote lange klim naar boven, dan super steil naar beneden, weer omhoog, naar beneden,  en spiraaltje hier en daar, een paar hobbels en dan een abrupte rem, waarna je rustig het station in tuft, om vervolgens weer naar boven te gaan en het hele riedeltje over te doen. Volgens mij zijn het die pieken en dalen die me zo uitputten en waardoor ik ’s avonds nergens meer energie voor heb. Gelukkig heb ik volgende week geen toetsen (wel een  werkstuk voor maatschappijleer dat ik in moet leveren, maar dat is pas/al vrijdag) dus qua schoolstress zal het wel hopelijk wel meevallen.

Ik sta heel goed voor school en toch merk ik dat ik me weer uitsloof. Dat ik super lang Franse woordjes aan het stampen ben terwijl ik 1) veel woordjes al ken 2) de toets helemaal niet zo belangrijk is en ik 3) heel goed voor Frans sta. Door mijn godsdienstpresentatie over mijn levensvisie te oefenen, waarin ik vertel over mijn ongeluk en wat ik daarvan geleerd heb (dat ik best wat minder hard voor school kan werken en nog steeds voldoendes kan halen), kwam ik tot het besef dat ik – dan wel in mindere mate dan voorheen –  veel meer doe dan nodig is. Met dat inzicht in mijn achterhoofd voel ik me deze week al iets beter: ik zit niet meer in de Goliath, maar in de Uilen-achtbaan. Vandaar dat ik het weer kan opbrengen om ’s avonds te schrijven.

20160211_174858

Vandaag zat ik in de rit omhoog. Ik had lessen die óf heel nuttig waren (biologie) of heel chill (Engels in de mediatheek). Ik had een tussenuur in mijn eentje (iedereen was of al uit of had Duits) dat ik spendeerde in het winkelcentrum naast school om het boek van Annemerel te kopen. En het is mijn ouders gelukt om kaartjes te scoren voor het concert van Bruce Springsteen – woohoo! Ik kan mezelf totaal geen fan noemen, maar ik vind zijn muziek wel heel fijn en vooral de oudere albums roepen herinneringen op, van lange autoritten richtig Frankrijk bijvoorbeeld. Mijn vader is wel al heel erg lang fan en mijn moeder vind hem eigenlijk ook te goed om dit concert aan haar voorbij te laten gaan, dus we gaan gezellig met zijn drieën.

Na school was er helaas geen taart (vrijdag taartdag bij ons), maar met het vooruitzicht op een diner bij de Italiaan was dat misschien maar goed ook. Er was wel een avocado en daar had ik uiteindelijk veel meer zin in. Eind goed, al goed dus. Ik rende een rondje van 3 KM, douchte me snel en plofte daarna op de bank met mijn nieuwe boek.

20160212_205937.jpg

We fietsten naar het restaurant. Het was koud, maar ik was zo goed gestemd dat ik dacht:  zo meteen zit ik heerlijk warm in het restaurant, in plaats van: ikhebhetkoudikhebhetkoudikhebhetkoud. Ik voelde het wel, maar het raakte me niet. Of zo. Een bijzondere gewaarwording was het.

Mijn broertje begon te sputteren toen menig ander een voorgerecht wilde bestellen – en hij dus nóg langer met ons opgescheept zou zitten – maar voor de verandering accepteerde hij het vrij snel en was het écht gezellig. Ik had geen horloge om en mijn mobiel zat in mijn moeders tas, dus mijn benul van tijd was compleet weg. Ik zou willen dat dat vaker kon; ik kon nu nog meer genieten van de mensen met wie ik ben, het eten, de warmte in het restaurant… Jammer genoeg is het in het dagelijks leven voor mij niet zo slim om zonder tijdsbesef te leven, want ik heb nogal moeite *kuch* om op tijd te komen. Al merkte ik vanochtend dat het stiekem ook wel fijn is om te laat te zijn, want dan is het ’s ochtends lekker rustig in de gangen.


 

Het is een compleet onsamenhangend artikel geworden, maar mijn leven is nou eenmaal op het moment een beetje onsamenhangend, dus ja. Ik ga het nu snel publiceren en dan mijn tandenpoetsen. Ik kán uitslapen, maar het zou ook fijn zijn als ik eerder uitgerust wakker word; kan ik nog het een en ander doen, zoals eten maken/halen voor de ‘paardensquad’-date at my place. 

Welterusten.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s