dagboek

Het leed dat winkelen heet.

Dinsdag ging ik weer eens shoppen. Ik was vrij snel klaar met leren, het zou niet zo druk zijn en ik moest in ieder geval een mascara hebben… genoeg redenen om weer eens een poging te wagen.

Ik liep door de winkelstraat terwijl ik me afvroeg waarom ik er al zo’n tijd niet geweest was. Vroeger, toen ik net kleedgeld kreeg, vond ik winkelen echt leuk. Het voelde als een uitdaging om iets leuks te scoren voor niet te veel geld (ik kreeg op het begin niet zo veel) en het was een hobby die ik met veel vriendinnen kon delen.

Tegenwoordig lijkt het erop dat ik minder tijd heb om met vriendinnen af te spreken dan een paar jaar geleden – en we liever onze tijd besteden met écht praten dan praten en geld uitgeven tegelijk. Maar dat is niet de hoofdreden dat ik nooit weer winkel. ‘Het niet nodig hebben’ is het ook niet helemaal, want eigenlijk heb ik kleding nooit nodig. Goed, die hoofdreden, daar kwam ik weer achter in het pashokje van de H&M.

Ik had een heleboel kleding meegenomen, sommige stukken niet helemaal in mijn maat, maar ach: één maat groter maakt toch niet zo’n verschil – dacht ik. Helemaal niet met de mode van nu, waar de broeken baggy zijn en de blousjes oversized – dacht ik. Dat had ik dus mooi even verkeerd. Niets paste me. Alles was te groot, te lang, vormloos… De stukken van een maat groter waren helemaal erg; het leek wel alsof ik iets uit mijn vaders kast had getrokken. En dan kun je denken ‘dan neem je toch een maatje kleiner’ alleen dat gaat moeilijk met mijn maat (XS dus). Ik heb die maat gewoon te danken aan mijn kleine lengte (1.65m) en mijn normale, maar zeker niet volle bouw.  

20160315_163247.jpg
Deze blouse kwam serieus bijna tot mijn knieën…

Bij de H&M kon ik dus alles weer terughangen. Toen ik de winkel uitliep, wilde ik de moed eigenlijk alweer opgeven, alleen nog een mascara kopen en dan weer naar huis gaan. En om pas weer terug te komen als de nood écht aan de man is. Toch besloot ik de Only die ik kruiste op weg naar de drogist nog een kans te geven. Weer nam ik een heleboel mee naar de paskamer en wéér kon ik een heleboel afschrijven, maar gelukkig zaten er ook twee items bij die ik na een hoop getwijfel toch leuk genoeg vond om te kopen.  Het zijn niet de meest gewaagde of stijl-verrijkende items, sterker nog: van dit soort t-shirts en vestjes heb ik er al zat. Gelukkig zijn t-shirts en vestjes ook items waar je nooit genoeg van kan hebben. Toch? Ik en mijn kledingstijl in ieder geval niet.

IMG_8370.JPG
De tekst die onder Cof fee staat, bij wijze van woordenboektoelichting, is: ‘A warm, delicious alternative to hating everybody every moring forever.’ Ik vind het leuk.

 

IMG_8364.JPG
Dit vest heeft wel een andere kleur dan de rest van mijn verzameling. Een beetje meer lente-achtig, of zoiets.

Heb jij ook zo’n moeite met winkelen? Of vind jij het wel leuk? Let me know!

 

Advertenties

Een gedachte over “Het leed dat winkelen heet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s