dagboek

Voor de volle 100 procent

Er zijn een aantal keuzes waarvan ik echt blij ben dat ik ze gemaakt heb. Hardlopen en yoga als sport  maken mij bijvoorbeeld oprecht gelukkig, maar zijn wel sporten waar je voor moet kiezen – eigenlijk elke dag weer. Ik ben tot nu toe nog heel blij dat ik voor een tussenjaar gekozen heb. Ik heb het idee dat het me heel veel kan gaan brengen, veel meer dan meteen beginnen met studeren.

De keuze om vegetariër te worden is misschien wel degene waar ik nog het meest achtersta. Het voelt zo goed om niet meer bij te dragen aan dierenleed en klimaatverandering, simpelweg door vlees en vis uit mijn eetpatroon te schrappen. Ik heb me nog geen enkel moment bedacht of zwak gevoeld. Ik dacht daarom dat veganist zijn mij ook wel ging lukken. Ik las op blogs en in boeken immers dat anderen daar ook gelukkig van worden. Maar tijdens mijn veganistische maand kreeg ik dat gevoel niet. Een stuk taart laten staan voelde heel anders dan een plakje leverworst weigeren. Door die boeken, blogs en ook documentaires die ik gekeken heb, wist ik wel waar het veganisme om draaide, alleen het lukte niet om dat in mijn achterhoofd te houden.

Na die maand was er steeds een stemmetje in mijn hoofd dat me constant toesprak. Ik vroeg mezelf af: waarom kan ik het niet?  Ik wéét toch dat er ook veel dierenleed schuilgaat in de zuivel- en eieren industrie? Ik koos dus nog steeds best vaak voor een veganistische optie, zodat dat stemmetje tevreden was. Ook wilde ik graag de challenge nog een keer doen, omdat te veel chips, pepernoten, en  chocolade at en te weinig geëxperimenteerd had met gezonde tussendoortjes… Eigenlijk was bij nader inzien november een hele slechte maand om compleet veganistisch te eten. Ik dacht na over wanneer ik de challenge kon herhalen, maar kon geen geschikte maand bedenken. December zou nóg slechter zijn, januari te snel, februari te druk, in maart was ik bijna een week weg… Excuses die zo verworpen kunnen worden, ik weet het, want als ik maar graag genoeg zou willen, zou het al die maanden gewoon kunnen lukken.

En dat is nou juist het probleem – of juist de oplossing – waarom het me niet lukt: ik wil het niet. Niet graag genoeg in ieder geval. Ik vind het moeilijk om toe te geven dat mijn liefde voor het eten van dierlijke producten boven mijn liefde voor dieren en de gehele planeet stijgt, maar zo zit het in feite wel. Al zit het ‘m niet eens per se in het eten van dierlijke dingen, maar meer in het feit dat ik me constant dingen moet ontzeggen die ik eigenlijk heel lekker vind – en die me dus gelukkig maken.

Ik zal dus moeten accepteren dat ik op dit moment ben ‘slechts’ vegetariër ben. Wel een vegetariër met een eetpatroon dat verdacht veel op dat van een veganist lijkt; ik drink geen zuivel, eet vooral hummus op mijn brood en dus bijna geen kaas en verkies nog steeds pure chocolade voor de melkvariant. Maar ik eet wel roomijs op een mooie zomerdag, verkruimel feta over mijn avondeten en kan op een verjaardag maar moeilijk een stuk taart laten staan. Voor een groot deel dus wel, maar niet voor de volle 100%.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s